• Welcome!

    Welcome to Eleet Space! Are you interested in building your own community or did you stumble upon some interesting content? Register or login to participate.

Uncategorized

Recte dicis

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Duo Reges: constructio interrete. Sedulo, inquam, faciam. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Cum autem assumpta ratío est, tanto in dominatu locatur, ut omnia illa prima naturae hulus tutelae subiciantur. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Aderamus nos quidem adolescentes, sed multi amplissimi viri, quorum nemo censuit plus Fadiae dandum, quam posset ad eam lege Voconia pervenire. Quae duo sunt, unum facit. Videsne ut, quibus summa est in voluptate, perspicuum sit quid iis faciendum sit aut non faciendum? An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat?

Si longus, levis. Satis est ad hoc responsum. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Cur iustitia laudatur? Quid vero? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Prioris generis est docilitas, memoria; Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Modo enim fuit Carneadis, quem videre videor-est, enim nota imago -, a sedeque ipsa tanta ingenii, magnitudine orbata desiderari illam vocem puto. Ex quo intellegitur nec intemperantiam propter se esse fugiendam temperantiamque expetendam, non quia voluptates fugiat, sed quia maiores consequatur. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit.

Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Concinnus deinde et elegans huius, Aristo, sed ea, quae desideratur, a magno philosopho, gravitas, in eo non fuit; Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Sedulo, inquam, faciam. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Cur, nisi quod turpis oratio est? Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Immo sit sane nihil melius, inquam-nondum enim id quaero-, num propterea idem voluptas est, quod, ut ita dicam, indolentia? Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Quam haec sunt contraria! hic si definire, si dividere didicisset, si loquendi vim, si denique consuetudinem verborum teneret, numquam in tantas salebras incidisset. Recte dicis;

Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Cur id non ita fit? Quid de Pythagora? Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Et hi quidem ita non sola virtute finem bonorum contineri putant, ut rebus tamen omnibus virtutem anteponant; Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Quid de Pythagora? Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?

Scrupulum, inquam, abeunti; Vide, quaeso, rectumne sit. Nam quid possumus facere melius? Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Sint ista Graecorum; At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Duo Reges: constructio interrete. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Beatum, inquit. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

2 Comments